Spring naar inhoud

Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding, Rememberme.nl, ritueel, ritueelbegeleiding

Ritueelbegeleiding is vooralsnog een vrij beroep. Iedereen mag zich ritueelbegeleider noemen – en doet dat ook. Het gevolg is dat er grote kwaliteitsverschillen bestaan in de uitoefening van ons vak. Samen met mijn beroepsvereniging de Landelijke Beroepsvereniging van Ritueelbegeleiders ben ik hierin verandering aan het brengen.

Met een team van deskundigen stellen we momenteel een beroepsstandaard op: een document waarin het beroepsprofiel, de kwaliteitsstandaard en de beroepscode worden vastgelegd. In de loop van het volgende jaar zal dit gereed zijn.

Lees hier mijn nieuwe blog op RememberMe.nl.

© 14 september 2018| Simone Snakenborg en Remember.Me | +31 6 11 16 16 31

Afscheid, geloof en kerk, blog, Rememberme.nl, Simone Snakenborg

In het Rooms Katholieke Tilburg is geloven bij veel mensen met de paplepel ingegeven. Kerken werden gebouwd op kosten van de arme Tilburgers. Mensen deden alles om een donatie te kunnen doen. Ze verkochten zelfs hun trouwringen. Als vanzelfsprekend werd er eeuwen gevierd en gebeden in de kerk.

Lees hier mijn nieuwe blog op RememberMe.nl.

15 juni 2018 | Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding en Rememberme.nl | +31 6 11 16 16 31

Uitvaartmuziek, Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding, Tilburg, blog, Nieuwwij.nl

Op woensdag 18 april vond in Rotterdam het symposium ‘De uitvaart: daar zit muziek in!’ plaats, georganiseerd door de Funeraire Academie – een samenwerkingsverband tussen wetenschap en de uitvaartbranche. Ik was er voor Nieuw Wij bij.

Lees hier mijn blog.

© 21 april 2018 | Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding en Nieuwwij.nl | +31 6 11 16 16 31

 

RememberMe.nl, Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding Tilburg, uitvaartmuziek, tips
‘Welke muziek is gepast?’ Dat is een vraag die ik vaak hoor als ik met nabestaanden om de tafel zit om een afscheidsdienst voor te bereiden. ‘Wat staat er in de top tien wat we zouden kunnen gebruiken?’ Eerlijk waar, ik zou het niet weten. Ik ken natuurlijk wel wat namen maar kijk nooit naar een top tien of twintig. Ik kijk naar wat de mensen raakt. Speciaal voor RememberMe.nl geef ik zeven handreikingen om geschikte uitvaartmuziek te kiezen die naadloos past bij een afscheidsdienst.

Lees hier mijn nieuwe blog.

© 6 april 2018 | Simone Snakenborg en RememberMe.nl | +31 6 11 16 16 31

 

 

12

Professionele nabijheid, Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding Tilburg

Ik voel in de uitvaartzorg nogal eens een professionele afstand tot de mensen. Niet zozeer in de persoonlijke begeleiding, maar vooral in de uren van en rond de afscheidsdienst. De tijdsspanne waarop ik diverse medewerkers het meest vaak in touw zie.

Men loopt rechtop, gaat zwijgend voor, handen op de rug, buigt en stapt behoedzaam naar achter. Dat geldt voor crematoriummedewerkers, assistenten, voor uitvaartverzorgers en ook voor voorgangers van afscheidsdiensten. Zo heeft men het geleerd tijdens de opleiding en het is veilig om afstand te nemen van mensen die gezien de omstandigheden anders, meer uitgesproken, kunnen reageren dan zij doorgaans doen.

Dit is een houding die mijzelf niet goed past. Toen ik begon als ritueelbegeleider en ik zag dat de medewerkers om mij heen in de 'afstandmodus' stonden, voelde ik mezelf erg ongemakkelijk worden en schoot ik 'op slot'. Na toch de nodige keren zo te hebben gestunteld bij het ontvangen van de familie, kwam ik erachter waar dit aan ligt: ik zoek naar professionele nabijheid tot de mensen. Ik kan die afstand niet nemen.

Respect toon je door jezelf te zijn en in alles wat je doet en zegt te tonen dat de ander - de overledene en de familie - op dit moment het belangrijkste is.

In de voorbereiding en ook tijdens een afscheidsdienst ben ik er voor de mensen vanuit mijn gevoel. En mijn gevoel zegt dat ik soms nabij nodig ben. Niet om één van de familieleden te worden en met ze mee te huilen en lachen. Maar wel om ze te laten zien dat ik hun verdriet, ongemakkelijkheid of andere emoties zie. Niet in het gelid, maar even oogcontact, een hand op de schouder, een lach. Ik merk dat het mensen ontspant en ook mijzelf. Ik mag zijn wie ik ben.

Soms zie ik gelijkgestemde collega's aan het werk en dan haal ik opgelucht adem. Ook op de dag van de uitvaart mogen medewerkers wat mij betreft professioneel nabij zijn. Graag zelfs. Ze hoeven geen kleed van waardigheid om te slaan uit eervol respect voor de overledene. Respect toon je door jezelf te zijn en in alles wat je doet en zegt te tonen dat de ander - de overledene en de familie - op dit moment het belangrijkste is. Door professioneel zorgzaam en gastvrij te zijn.

Ik zoek naar -  nee, ik pleit voor - professionele nabijheid in de uitvaartzorg. Wie doet mee?

© 1 april 2018 | Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding | +31 6 11 16 16 31

Op zaterdag 11 november 2017 was ik aanwezig bij een lezing van Stichting De Horizon Tilburg, een lotgenotengroep in Tilburg, geleid door vrijwilligers die uit eigen ervaring weten hoe onbeschrijfelijk moeilijk het is om met zelfdoding geconfronteerd te worden.

Het was een afscheidslezing van voorzitter Herman Mandemakers, die het stokje doorgeeft aan andere vrijwilligers binnen de stichting.

Extra schepje er bovenop

De lezing ging over het verdriet én de veerkracht van nabestaanden. Rouw na een zelfdoding is zwaar. "Natuurlijk is het gewicht niet te meten, maar nabestaanden die rouwen om iemand die heeft gekozen voor zelfdoding ervaren dit als een extra schepje er bovenop", aldus Herman, die zelf in 2000 zijn dochter van zeventien heeft verloren aan zelfdoding.

Luisteren, luisteren, luisteren

De Horizon was zo gastvrij om mij toe te laten in hun midden. "Ik kom me openstellen voor jullie en alleen maar luisteren", lichtte ik mijn aanwezigheid toe. 'Is dat OK?"  "Alleen maar?", vroeg Herman. "Ik leid de mensen voor onze gespreksgroepen op in drie dingen: luisteren, luisteren en luisteren. Dat is echt het allerbelangrijkste."

"Hé, hoe gaat het?"

Uitgebreid werd er die middag gesproken over hoe nabestaanden soms worden benaderd door buitenstaanders. Een onschuldige vraag als "Hé, hoe gaat het?" kan keihard binnenkomen. Omdat het bijvoorbeeld vandaag helemaal niet goed gaat of nu niet het moment om hierover te praten. Soms hebben nabestaanden ook het gevoel dat de vragensteller eigenlijk niet zit te wachten op het antwoord. Zo'n algemene begroeting kan mensen uit balans brengen en boos maken. Veel aanwezigen beaamden dat.

Liever vragen dan zwijgen

Maar hoe dan wel? Hoe vinden nabestaanden het dan wel prettig om benaderd te worden? Niets zeggen, is nóg erger. Alles is beter dan niets zeggen, was de conclusie van die middag. Dood zwijgen is verschrikkelijk, je voelt je zo eenzaam als mensen na een jaar, of twee, drie, vijf helemaal niets meer vragen.

Natuurlijk, het is lastig voor buitenstaanders om de goede toon te vinden. Zij voelen zich vaak ongemakkelijk en het is ook niet altijd af te lezen aan het gezicht van een nabestaande hoe hij of zij zich voelt. Maar het is wel goed dat zij zich realiseren hoe rauw hun begroeting kan klinken.

Het was een bijzondere middag in november. "Hoe is het ermee?" zijn voor mij gaan klinken als vier woorden met een diepere reikwijdte dan ooit tevoren.

Voor meer informatie: Stichting De Horizon Tilburg.

© 12 november 2017 | Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding | +31 6 11 16 16 31

 

afscheid, persoonlijkk, ritueel, Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding

In onze maatschappij worden wij opgevoed als consumenten. Alles kiezen wij: van de kleur van onze broek, pen of bankstel tot onze uitvaart. We weten niet anders meer dan dat we veel materiele en immateriële zaken zelf kunnen bepalen of beïnvloeden, soms met één enkele muisklik. Zeker als we iets kopen en ervoor betalen, dan willen we iets te kiezen hebben. Kiezen maakt dat wij ergens onze individuele stempel op kunnen drukken. Zo gaat het in ons leven en zo gaat het niet anders rond ons sterven.

Leer hier mijn artikel in het Mariënburg Magazine, jaargang 34, nummer 4 (oktober 2017).

1 oktober 2017 | Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding en Mariënburg Magazine | +31 6 11 16 16 31

rouwen, rouw, de Volkskrant, video, Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding, Tilburg

We rouwen tegenwoordig achter de voordeur. We weten van elkaar niet dat we rouwen, of we zijn het na twee maanden alweer vergeten omdat we worden meegevoerd door de orde van de dag.

Sociale media helpen ons om onze deur op een kiertje te zetten. We schrijven van ons af op Facebook, richten een online condoleanceregister op.

Wat is rouw, hoe rauw is rouw en hoe gaan mensen met hun rouwgevoelens om? Bekijk deze fraaie video.

 

(Bron: De Volkskrant, maart 2017)

© 4 september 2017 | Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding | +31 6 11 16 16 31

Rememberme.nl, Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding, Tilburg

Wanneer ik bij mensen binnenkom, is er vaak spanning. Soms komt het er in grote golven, omdat er in korte tijd veel besproken en besloten moet worden. ‘De rouwbrief moet op tijd weg, willen we een foto en waar had jij die adressen nu?’ En dan kom ik ook nog binnen. Ik stap een snelkookpan in die al aardig op temperatuur is. O, ja: de afscheidsdienst.

Lees hier mijn nieuwe blog op Rememberme.nl.

5 augustus 2017 | Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding | +31 6 11 16 16 31

Dag van de rouw
Foto: www.henrietteaandewiel.com

Op 12 juni 2014 riep Henriëtte aan de Wiel in haar eentje deze dag uit tot Dag van de Rouw. En waarom niet? In Nederland kennen we de Dag van de Dans, de Dag van de Aarde, de Dag van de Zorg en een veelheid aan andere Dagen. Dus waarom niet de Dag van de Rouw.

Volgens de bedenkster is dit een dag om "stil te staan bij je dierbare die je verloren bent, je partner, je kind, je zus of broer, je vader of moeder, je opa of oma, je nicht of neef, je maatje, je collega, vriend of vriendin, kennis, je huisdier of wie of wat dan ook." Een dag in aanvulling op Allerzielen, zonder label van een religie, maar bedoeld voor iedereen.

 Maar waarom kan er niet een keer aandacht zijn voor de rouwende zelf?

Natuurlijk biedt zo'n dag een mooie gelegenheid om tijd en ruimte te maken voor herdenken en herinneren. in aanvulling op Allerzielen, Wereld Lichtjes Dag. Moederdag, Vaderdag,  iemands sterf- of verjaardag of een andere betekenisvolle dag.

Maar, dan stel ik me de vraag:  waarom kan er niet eens aandacht zijn voor het rouwen en de rouwende zelf? Rouwen is steeds meer een privéaangelegenheid geworden dat plaatsvindt achter de voordeur. De omgeving verwacht dat de rouwende een paar maanden na de uitvaart er wel weer 'overheen' is.  En aan de buitenkant lijkt dat misschien ook zo. Het werk is opgepakt, de kinderen worden weer van school gehaald, de tennisclub bezocht.

Terwijl de rouwende weet; niets is minder waar. Over rouwen kom je niet zomaar heen. Het verdriet verweeft zich met je leven, steekt gaandeweg minder vaak de kop op. Dat wel. Maar het blijft in je vezels aanwezig.

Daarom: laat de Dag van de Rouw een dag zijn waarop wij om ons heen kijken naar rouwenden in onze omgeving. Om eens op bezoek te gaan of te bellen en te luisteren naar hun verhaal. Want dat is waarmee wij hen kunnen helpen: aanwezig zijn en luisteren.

Laat de Dag van de Rouw een dag zijn voor iedereen die rouwt om een verlies van mensen, dieren en dingen. Ik ben vóór!

Meer informatie: Dag van de Rouw

© 12 juni 2017 | Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding | +31 6 11 16 16 31