Spring naar inhoud

1

Trg aan de natuur, persoonlijk ritueel, nieuw ritueel, ritueelbegeleiding, rozen, Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding Tilburg

Het werk van een ritueelbegeleider is soms opereren op de vierkante millimeter. Nabestaanden willen graag een persoonlijk en uniek afscheid en samen komen we tot woorden, beelden, muziek, symbolen en rituelen die raken. Het zijn allemaal subtiele ingrediënten van een uitgebalanceerd geheel.

Rituelen die werken zijn er genoeg in onze traditie. Licht aansteken, een reiniging tot vergeving, het laatste afscheid met een hand of een kus op de kist. Binnen onze cultuur voelen ze als vertrouwd en hebben ze een in- en uitwerking op de diepere lagen in onszelf.

Een nieuw, persoonlijk ritueel maak of bedenk je niet: ineens is het er, dient het zich spontaan aan. Ga je een ritueel ‘bedenken’, dan komt het al gauw over als gekunsteld of "verzonnen".

Zo ook laatst bij een familie. Ze wilden een ingetogen, warme en persoonlijke dienst waar teksten, beelden en muziek één geheel vormden. Toen ik met hen om de tafel zat, hadden we het eigenlijk helemaal niet over een 'nieuw ritueel'. En toch lag er ineens één als vanzelfsprekend te fonkelen midden op tafel.

Opa hield van de natuur en had zelf in zijn document met laatste wensen de zin opgeschreven: “We geven hem terug aan de natuur, waarvan hij zo heeft gehouden.” De kleinkinderen hadden een belangrijke rol tijdens de afscheidsdienst. Ze droegen hem binnen, staken de lichten rond hem aan, en droegen hem weer weg naar zijn laatste rustplaats. Wat was er niet mooier als opa in zijn laatste bed ook door hen toegedekt zou worden met bloemen uit natuur, met prachtige witte rozen?

En zo gebeurde. Hij werd vol liefde toegestopt. Een klein gebaar met een grootse werking.

© 19 maart 2018 | Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding | +31 6 11 16 16 31

De koolmees, Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding

 

De koolmees

Het is tijd om te gaan.
Mijn leven was goed.
Vlieg weg hier vandaan,
waar ik Liefde ontmoet.

 

 

Tante Riet was een lieve dame in mijn familiekring. Tante Riet had geen kinderen en ze was langzamerhand aan ons gezin gebakken. En zo gebeurde het dat toen tante Riet ziek werd en ging sterven, ik de laatste uren dicht bij haar mocht zijn. Wat er toen gebeurde, was een onvergetelijke ervaring. Ik heb het als verhaal verteld tijdens de afscheidsdienst.

Lees hier mijn blog op Rememberme.nl.

2 februari 2018 | Simone Snakenborg en RememberMe.nl | +31 6 11 16 16 31

 

 

Ik wens jou dagen
van licht en vrede,
van verbondenheid,
van nabijheid en warmte.

Voor jou als jij je naaste mist:
hij of zij die de grens van het leven heeft overgestoken
op weg naar een nieuwe wereld.

Met kerst herinneren wij ons een geboorte.
Ook al bleef jij achter.
Weet, voel en vertrouw
dat wie jij hebt losgelaten aan dit leven
voortleeft
zolang jij bestaat
en daarna.

Loslaten is niet uitwissen,
maar
anders
vasthouden.

Vrede en alle goeds!

Blauweregen, Simome Snakenborg Ritueelbegeleiding, Afscheidsdiensten uitvaarten Tilburg

Op een hete, zomerse dag vierden we het leven van een sterkte, mooie Poolse vrouw. Samen met haar man woonde ze in de bossen in Midden-Brabant. En haar lust en haar leven was haar tuin.

Zo trots dat ze was op haar gigantische Blauweregen die over het huis hing. Ieder jaar werd de zee van lila bloemen groter en groter. Ze keek uit naar zijn bloei en genoot ieder jaar met volle teugen van zijn adembenemende schoonheid.

Zoals een Blauweregen knoppen krijgt, in bloei gaat en ook zijn bloemen en blad op een gegeven moment verliest. Zo is het ook met een mensenleven. Een mens kan niet altijd in bloei staan. Er is een tijd van geboorte en opbloeien en weer gaan. Maar niet zonder een zaadje van liefde in ons hart te hebben gepland.
En ieder voorjaar dat hij vanaf nu in bloei staat, is een ode aan haar leven.

Met Bob Vermeulen.

22 juni 2017 | Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding | +31 6 11 16 16 31

1

Wat doen we met het Moederdag-ritueel, Simone Snakenborhgg Ritueelbegeleiding

Morgen, zondag 14 mei 2017 is het weer zover. Dan vieren we met ons allen Moederdag. Nou ben ik erg benieuwd hoe moeders van nu denken over deze dag. Is het nep en commercieel? Of vinden we het aandoenlijk, vanwege de haperend voorgelezen gedichtjes en de mooie knutselwerkjes. Of liefdevol, vanwege de welgemeende genegenheid - alleen dan gepropt in één dag, dus misschien wel een beetje veel voor vierentwintig uur. Mogelijk zien we het als een goede gelegenheid om eens bij onze eigen moeder langs te gaan en haar in de bloemetjes te zetten? Of we missen haar deze dag extra.

Ik heb de indruk dat wij Nederlandse moeders nogal ambivalent staan in deze traditie. Aan de ene kant denken we: doe maar normaal, dan doen we al gek genoeg en laat het alsjeblieft niet te veel geld kosten. Aan de andere kant laten we ons gewillig en glimlachend meevoeren op het ritme van de dag. Van ‘s ochtend verwend worden met ontbijt, knutselwerken, cadeautjes en kinderknuffels naar ‘s middags tijd nemen voor onze eigen moeders en ‘s avonds maar zien wat de overige gezinsleden van de avonddis hebben gemaakt.

Nieuw op de herdenkingsmarkt

De uitvaartbranche heeft Moederdag ook ontdekt. Grote maatschappijen als Yarden en Monuta zetten de deuren open voor gratis toegankelijke herinneringsbijeenkomsten. Ze hebben gezien dat op Moederdag en Vaderdag de begraaf- en herdenkingsplaatsen drukker worden bezocht dan normaal en nemen de gelegenheid te baat om binnen de mogelijkheden van hun dienstverlening te doen aan klantenbinding.

Vanavond was ik bij zo'n herdenkingsritueel, georganiseerd door Monuta Bloemendaal en voorgegaan door Yvonne Severs (ritueelbegeleidster) , Karin Spapens (rouw- en verliesgebeleidster) en Annemarie Schumacher (zangeres).
Een zaaltje van een zorgcentrum in een nabijgelegen dorp was gevuld met ongeveer vijftig belangstellenden. De grote katholieke kerk ernaast moest het doen met slechts twintig gegadigden.
De aanwezigen was gevraagd een foto van hun moeder mee te brengen en van tevoren kort wat regels over hun moeder op te geven. Een uur lang werden de moeders, en daarmee ook de aanwezigen, met woorden, muziek, symbolen en rituelen in het licht gezet. Er was even tijd om stil te staan.

Voorziet zo'n ritueel in een behoefte?

Anno 2017, waar de kerken steeds minder bezocht worden, ben ik van mening dat dergelijke bijeenkomsten zeker in een behoefte voorzien. Dat het mensen een plaats kan geven om stil te staan bij wie ze missen in hun leven. Rouwen doen we steeds meer achter de voordeur en tussen de bedrijven door. Want we willen snel weer over het verdriet heen zijn - en als we dat zelf niet willen, dan wil onze omgeving dat wel.

Wens me geen 'alle goeds'

Op zo'n avond mogen we even verdrietig zijn. Toen een meneer aan het einde van de avond bij het naar huis gaan "Alle goeds" werd toegewenst, hield hij zijn pas in en draaide zich om. "Wens me geen 'alle goeds', want zo voel ik me niet." in iedere andere sociale setting zou deze meneer niet zijn begrepen. Vanavond was er niemand die hem vragend aankeek. "Dan zeggen we gewoon niets."  En na een handdruk ging hij weg.

© 13 mei 2017 | Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding