Nieuws

Vader, Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding

Voor jou
als jij je vader mist

omdat hij naar het Licht is gegaan
of hier is
en je kunt hem niet bereiken.

Laat deze dag een ode zijn
aan jou.

© 18 juni 2017 - Vaderdag | Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding | 06-11.16.16.31

Volg en vind leuk
Facebook
Facebook
LinkedIn
Google+
Google+
http://simonesnakenborg.nl/2017/06/18/vader/
Follow by Email
RSS

Dag van de rouw
Foto: www.henrietteaandewiel.com

Op 12 juni 2014 riep Henriëtte aan de Wiel in haar eentje deze dag uit tot Dag van de Rouw. En waarom niet? In Nederland kennen we de Dag van de Dans, de Dag van de Aarde, de Dag van de Zorg en een veelheid aan andere Dagen. Dus waarom niet de Dag van de Rouw.

Volgens de bedenkster is dit een dag om "stil te staan bij je dierbare die je verloren bent, je partner, je kind, je zus of broer, je vader of moeder, je opa of oma, je nicht of neef, je maatje, je collega, vriend of vriendin, kennis, je huisdier of wie of wat dan ook." Een dag in aanvulling op Allerzielen, zonder label van een religie, maar bedoeld voor iedereen.

 Maar waarom kan er niet een keer aandacht zijn voor de rouwende zelf?

Natuurlijk biedt zo'n dag een mooie gelegenheid om tijd en ruimte te maken voor herdenken en herinneren. in aanvulling op Allerzielen, Wereld Lichtjes Dag. Moederdag, Vaderdag,  iemands sterf- of verjaardag of een andere betekenisvolle dag.

Maar, dan stel ik me de vraag:  waarom kan er niet eens aandacht zijn voor het rouwen en de rouwende zelf? Rouwen is steeds meer een privéaangelegenheid geworden dat plaatsvindt achter de voordeur. De omgeving verwacht dat de rouwende een paar maanden na de uitvaart er wel weer 'overheen' is.  En aan de buitenkant lijkt dat misschien ook zo. Het werk is opgepakt, de kinderen worden weer van school gehaald, de tennisclub bezocht.

Terwijl de rouwende weet; niets is minder waar. Over rouwen kom je niet zomaar heen. Het verdriet verweeft zich met je leven, steekt gaandeweg minder vaak de kop op. Dat wel. Maar het blijft in je vezels aanwezig.

Daarom: laat de Dag van de Rouw een dag zijn waarop wij om ons heen kijken naar rouwenden in onze omgeving. Om eens op bezoek te gaan of te bellen en te luisteren naar hun verhaal. Want dat is waarmee wij hen kunnen helpen: aanwezig zijn en luisteren.

Laat de Dag van de Rouw een dag zijn voor iedereen die rouwt om een verlies van mensen, dieren en dingen. Ik ben vóór!

Meer informatie: Dag van de Rouw

© 12 juni 2017 | Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding | +31 6 11 16 16 31    

Volg en vind leuk
Facebook
Facebook
LinkedIn
Google+
Google+
http://simonesnakenborg.nl/2017/06/12/12-juni-dag-van-de-rouw/
Follow by Email
RSS

Adem, Pinksteren, Simone Snakenborg Ritueelbegeleidng uivaarten Tilburg
Pinksteren

 

 

 

 

 

alles wat adem heeft
leeft

in jou voort
als hartenklop

stroomt door jouw aderen
blaast door jouw vezels
ademt in jouw ziel

zoals de wind
die je niet kunt zien

hoor je
voel je
weet je

wie jou lief is
is nabij

© 5 juni 2017 | Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding

Volg en vind leuk
Facebook
Facebook
LinkedIn
Google+
Google+
http://simonesnakenborg.nl/2017/06/05/adem/
Follow by Email
RSS

Het mooie aan vliegen, Simone Snakenborg Ritueelbegeleidng, uitvaarten, Tilbiurg

het mooie aan vliegen
zei ze
is dat de wereld
even als vanzelf
langs je heen strijkt

je stapt van de rand
en strekt je in leegte

het mooie aan vliegen
zei ze
is dat je het niet kan
maar doet

en ze ademde uit

© 19 mei 2017 | Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding

 

Volg en vind leuk
Facebook
Facebook
LinkedIn
Google+
Google+
http://simonesnakenborg.nl/2017/05/19/mooie-aan-vliegen/
Follow by Email
RSS

1

Wat doen we met het Moederdag-ritueel, Simone Snakenborhgg Ritueelbegeleiding

Morgen, zondag 14 mei 2017 is het weer zover. Dan vieren we met ons allen Moederdag. Nou ben ik erg benieuwd hoe moeders van nu denken over deze dag. Is het nep en commercieel? Of vinden we het aandoenlijk, vanwege de haperend voorgelezen gedichtjes en de mooie knutselwerkjes. Of liefdevol, vanwege de welgemeende genegenheid - alleen dan gepropt in één dag, dus misschien wel een beetje veel voor vierentwintig uur. Mogelijk zien we het als een goede gelegenheid om eens bij onze eigen moeder langs te gaan en haar in de bloemetjes te zetten? Of we missen haar deze dag extra.

Ik heb de indruk dat wij Nederlandse moeders nogal ambivalent staan in deze traditie. Aan de ene kant denken we: doe maar normaal, dan doen we al gek genoeg en laat het alsjeblieft niet te veel geld kosten. Aan de andere kant laten we ons gewillig en glimlachend meevoeren op het ritme van de dag. Van ‘s ochtend verwend worden met ontbijt, knutselwerken, cadeautjes en kinderknuffels naar ‘s middags tijd nemen voor onze eigen moeders en ‘s avonds maar zien wat de overige gezinsleden van de avonddis hebben gemaakt.

Nieuw op de herdenkingsmarkt

De uitvaartbranche heeft Moederdag ook ontdekt. Grote maatschappijen als Yarden en Monuta zetten de deuren open voor gratis toegankelijke herinneringsbijeenkomsten. Ze hebben gezien dat op Moederdag en Vaderdag de begraaf- en herdenkingsplaatsen drukker worden bezocht dan normaal en nemen de gelegenheid te baat om binnen de mogelijkheden van hun dienstverlening te doen aan klantenbinding.

Vanavond was ik bij zo'n herdenkingsritueel, georganiseerd door Monuta Bloemendaal en voorgegaan door Yvonne Severs (ritueelbegeleidster) , Karin Spapens (rouw- en verliesgebeleidster) en Annemarie Schumacher (zangeres).
Een zaaltje van een zorgcentrum in een nabijgelegen dorp was gevuld met ongeveer vijftig belangstellenden. De grote katholieke kerk ernaast moest het doen met slechts twintig gegadigden.
De aanwezigen was gevraagd een foto van hun moeder mee te brengen en van tevoren kort wat regels over hun moeder op te geven. Een uur lang werden de moeders, en daarmee ook de aanwezigen, met woorden, muziek, symbolen en rituelen in het licht gezet. Er was even tijd om stil te staan.

Voorziet zo'n ritueel in een behoefte?

Anno 2017, waar de kerken steeds minder bezocht worden, ben ik van mening dat dergelijke bijeenkomsten zeker in een behoefte voorzien. Dat het mensen een plaats kan geven om stil te staan bij wie ze missen in hun leven. Rouwen doen we steeds meer achter de voordeur en tussen de bedrijven door. Want we willen snel weer over het verdriet heen zijn - en als we dat zelf niet willen, dan wil onze omgeving dat wel.

Wens me geen 'alle goeds'

Op zo'n avond mogen we even verdrietig zijn. Toen een meneer aan het einde van de avond bij het naar huis gaan "Alle goeds" werd toegewenst, hield hij zijn pas in en draaide zich om. "Wens me geen 'alle goeds', want zo voel ik me niet." in iedere andere sociale setting zou deze meneer niet zijn begrepen. Vanavond was er niemand die hem vragend aankeek. "Dan zeggen we gewoon niets."  En na een handdruk ging hij weg.

© 13 mei 2017 | Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding

Volg en vind leuk
Facebook
Facebook
LinkedIn
Google+
Google+
http://simonesnakenborg.nl/2017/05/13/wat-doen-we-met-het-moederdagritueel/
Follow by Email
RSS

Rouwen, hier heb ik helemaal geen tijd voor, Nieuwwij.nl, Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding

Rouwen is een persoonlijk proces dat steeds vaker tevoorschijn komt van achter de voordeur en in het openbaar gaat leven. En dus verschijnen er persoonlijke rouwverslagen, zoals bijvoorbeeld de roman 'Daniëlle, Hier heb ik helemaal geen tijd voor ' van Lilian Boudewijn-Slaats.

Lees hier mijn recensie op Nieuw Wij van het boek dat ik in één adem uitlas.

6 mei 2017 | Simone Snakenborg en Nieuwwij

Volg en vind leuk
Facebook
Facebook
LinkedIn
Google+
Google+
http://simonesnakenborg.nl/2017/05/06/rouwen-hier-helemaal-geen-tijd/
Follow by Email
RSS

2

Had mijn moeder dat boek maar - Vingerafdruk van verdret, Siimome Snakenborg Ritueelbegeleiding
Vingerafdruk van verdriet - Manu Keirse

In 2004 overleed mijn stiefvader op geheel onverwachte wijze. Ik wist vier dagen dat ik voor de derde keer zwanger was, leefde in hoop en onzekerheid na twee vroeggeboortes, toen het nieuws kwam dat hij een ernstige hersenbloeding had gekregen. De dagen tussen de bloeding en zijn overlijden verliepen snel en chaotisch. Ik heb nooit afscheid van hem kunnen nemen, laat staan hem kunnen vertellen dat er dit keer misschien wel een kleinkind op komst was.

Het jaar erna kan ik me eigenlijk niet meer zo goed herinneren hoe ik me voelde ... Vrijwel direct na zijn overlijden was ik de regelstand geschoten. Voelde me als enige binnen de familie geroepen om hem te wassen, de uitvaart te regelen en aandacht te hebben voor mijn moeder. Na een aantal maanden begon mijn zwangerschap bovendien steeds vastere vormen aan te nemen. Ik leefde tussen verdriet, ongeloof en blijdschap. Totdat uiteindelijk mijn buik het voor het zeggen kreeg en de blijdschap voor het nieuwe leven me van het verdriet afleidde en me het nieuwe leven introk.

Een 'goed' rouwproces?

Of dat nou een 'goed' rouwproces was? Volgens het boek 'Vingerafdruk van verdriet' van Manu Keirse en volgens de hedendaagse theorieën over rouwverwerking is ieder rouwproces persoonlijk en passend bij ieder situatie. Ik had in het jaar ervoor twee kinderen verloren. Het rouwen om een vader (weliswaar ook te vroeg overleden) voelde voor mij 'natuurlijker'. "Het is voor mij makkelijker om een ouder te verliezen dan een kindje", antwoordde ik in die tijd als mij werd gevraagd hoe het met mij ging. Dus, bij mijn weten pakte ik de draad van het leven weer aardig snel op, en dat voelde goed voor mij. Natuurlijk had ik verdriet en was er ook onvrede met de onafheid van het afscheid. Zo jammer dat ik hem nooit met woorden heb kunnen bedanken voor zijn goede zorgen. Maar ik weet dat hij zo nu en dan bij mij is. En heb later een en ander op mijn manier uitgesproken en uitgepraat.

Rouw in golven

Voor mijn moeder verliep het rouwproces heel anders. Zeker een jaar was zij ondergedompeld in groot verdriet. Had ik toen haar het boek van Manu Keirse maar kunnen geven. Een rouwproces omschrijft hij als een proces - met een begin, midden en einde - dat zich voltrekt in golven. Het verdriet dat er soms is, dan weer niet. Eerst in vele hoge golven achter elkaar, later met meer vlakke stukken, met op onverwachte momenten een tsunami van verdriet of andere rouwgevoelens.

Had ik haar het boek maar kunnen aanreiken. Zodat ze dat jaar had kunnen lezen dat het zou overgaan. Dat wonden littekens kunnen worden en de golven van rouw zich met steeds grotere tussenposen zouden laten zien.

Dat rouwen praten en uiten is, steeds maar opnieuw. Over de gebeurtenissen rond het korte ziekbed, rond het waken, de reeks van nieuwe hersenbloedingen, het regelen dat we nog afscheid konden nemen, het te laat zijn van ons en het onverbiddelijke sterven van hem. Ik heb zeker een jaar lang na het overlijden van mijn stiefvader haar één keer per week gebeld. En haar alleen maar laten praten. Steeds een uur lang. Alleen maar woorden over toen, wat wel en wat niet. En heel af en toe kwam dan de vraag: "Wat vind jij?" Maar voordat ik een halve zin had kunnen antwoorden, kwamen dan weer nieuwe woorden. Wat bijzonder om te lezen dat ik, toen onwetend, haar hiermee zo geholpen heb.

het boek Vingerafdruk van verdriet is een bron van herkenning en thuiskomen. Aanrader voor iedereen die te maken heeft gehad met een verlies van een naaste en steun en houvast zoekt bij het verloop van hun rouwproces.

© 26 april 2017 | Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding | 06-11.16.16.31

Volg en vind leuk
Facebook
Facebook
LinkedIn
Google+
Google+
http://simonesnakenborg.nl/2017/04/26/moeder-boek-vingerafdruk-verdriet/
Follow by Email
RSS

Pasen, Pesach, Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding

Het paasfeest is van oorsprong in ons deel van de wereld het feest van het nieuwe leven. De basis voor het Pasen dat wij kennen is vermoedelijk een voorchristelijke lentefeest, waaruit het christendom bepaalde symbolen heeft gebruikt. Het christelijke paasfeest zelf heeft zijn oorsprong in het joodse Pesach.

Wat zoekt gij de levenden bij de doden? Hij is hier niet, maar Hij is opgestaan (Lucas 24 : 5b - 6a).

Het christelijke Pasen viert dat de joodse leermeester Jezus is opgestaan uit de dood.  Voor mensen die een naaste hebben verloren aan het leven is dit een gevoelige uitspraak.

Hoezo; uit de dood opgestaan? Ik mis je zo en ik zal je nooit meer terugzien, voelen, omhelzen, naar je stem luisteren, je handen kunnen vastpakken? Hoe kan er iemand uit de dood zijn opgestaan.

De omstandigheden die de bijbel beschrijft rond de wedergeboorte van Jezus zijn niet heel gedetailleerd. Toch zijn de teksten eensgezind over het wonder dat heeft plaatsgevonden.

Maar waar of niet waar: het christelijke Paasfeest kan ons een inzicht meegeven.

Een lieve dode is niet weg,
als het leven hem heeft weggenomen.
Hij blijft aan jou verbonden en jij aan hem.

Een lieve dode leeft voort in jouw hart.
Zij is er ook nu, heeft een stem in jouw binnenste.
Omdat jij er bent.

Laat Pasen het feest van het nieuw leven zijn.
Hoe weerbarstig en vol tranen soms.
Maar laat het er zijn.
Om jou.

Dat wens ik jou toe.

© 16 april 2017 | Simone Snakenborg Ritueelbegeleidng | 06-11.16.16.31

Volg en vind leuk
Facebook
Facebook
LinkedIn
Google+
Google+
http://simonesnakenborg.nl/2017/04/16/pasen-nieuw-leven/
Follow by Email
RSS

Goede Week, Uitvaartbegeleiding, Uitvaartleiding, Uitvaartspreker, Afscheidsdienst, Ritueelbegeleiding, Rituelen, Ritueel, In memoriam, Levensverhaal, Uitvaartteksten, Uitvaartspeech, uitvaarttoespraak, Begrafenis, Crematie, Dood, Overlijden, Afscheid, Persoonlijk verhaal, Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding Tilburg
Schilderij: PEREGRINO | (c) Els Schure mmz

Samen de tijd vertragen
en stilstaan bij
het moment van afscheid
dat onvermijdelijk komt.

Waar ben je?

Als je goed kijkt
in je hart,
zal je me herkennen.

Einde als begin
van iets nieuws.

Kijk hier voor meer teksten rond afscheid.

© 11 april 2017 | Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding | 06-11.16.16.31

Volg en vind leuk
Facebook
Facebook
LinkedIn
Google+
Google+
http://simonesnakenborg.nl/2017/04/11/goede-week/
Follow by Email
RSS

En online leefden we nog lang ... en gelukkig, Nieuwwij.nl, blog Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding

We worden met ons allen hoogbejaard: volgens de meest recente cijfers van het Centraal Bureau van de Statistiek worden wij tenminste vierentachtig. En desondanks is er de wens om onsterfelijk te zijn.
Een mooie kans om eeuwig te leven is misschien wel… op internet!

 

Een mooie kans om eeuwig te leven is misschien wel .. op internet! Bijna tachtig procent van de Nederlanders van vijftien jaar en ouder is actief op Facebook, de helft heeft een eigen kanaal op youTube en drie van de tien Nederlanders heeft ook nog een account op andere sociale media. Dit blijkt uit cijfers van een recent onderzoek over het gebruik van sociale media in Nederland door onderzoeksbureau Newcom. Online leven wij in een tweede gemeenschap. Niet onze naaste familie weet als eerste wat er in ons omgaat, maar onze vriend op Facebook of Instagram, volger op Twitter of contact op LinkedIn. En we vinden het nog gewoon ook. “Heb je mijn bericht op Facebook al gezien?”, begint een standaard vraag te worden als we met ons gezin zijn aangeschoven aan de avonddis.

Online eeuwig leven als feit ...

Ik noemde hierboven het eeuwige leven op internet een kans, maar eigenlijk is het een feit. Want heel weinig Nederlanders hebben nagedacht over het einde van hun online bestaan. Slechts twee van de tien onder ons heeft iets geregeld voor diens accounts op sociale media en toegang tot e-mail- en websiteadressen. Het merendeel van ons sterft en laat onze nabestaanden zitten met onze online erfenis. En dat kan voor veel ongemakkelijke situaties zorgen: je niet-opgeheven Facebook-pagina blijft vrienden jaarlijks herinneren aan je verjaardag, Je LinkedIn-account dat niet is verwijderd, blijft collega's aansporen je te feliciteren met een werkjubileum. Dat is, lijkt me, geen lang en gelukkig voortbestaan.

Berichten vanuit het hiernamaals

Maar, deze wereld zou deze wereld niet zijn, als er geen serieuze mogelijkheden waren bedacht om inderdaad online het eeuwige leven te hebben, of in ieder geval veel langer te leven dan je fysiek hier op aarde bent. Zo kun je communiceren vanuit het hiernamaals via DeadSocial, een site waarmee je postuum berichten kunt verzenden naar je nabestaanden via je pagina’s en accounts van jouw sociale media of je websites. Jijzelf post je berichten, legt vast waar en wanneer deze verzonden mogen worden en wijst één of meer vertrouwenspersonen aan die jouw berichten activeren als jij er niet meer bent. Zo kun je bijvoorbeeld tot in lengte van dagen je kinderen feliciteren met hun verjaardag of je zakenpartner een hart onder de riem steken. Een iets meer voor de hand liggende manier om online verder te leven is om op Facebook een herdenkingspagina te laten oprichten (je eigen pagina wordt dan ‘vastgezet’ en is beperkt te beheren voor nabestaanden) of een herdenkingsgroep.

Ik weet niet wat je wenst, online eeuwig leven of niet. Aan jou de keuze. Maar vanuit mijn werk als ritueelbegeleider weet ik wel dat het handig is dat je je webbestaan op tijd gaat vastleggen, zodat mensen na jouw tijd niet voor onaangename verrassingen komen te staan. Je kunt dit informeel doen, op een a4-tje, via je notaris of via websites zoals lastpass.com of Digizeker.nl. Opdat jouw online leven zo lang en gelukkig mogelijk mag zijn!

6 april 2017 | Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding en Nieuwij.nl

 

Volg en vind leuk
Facebook
Facebook
LinkedIn
Google+
Google+
http://simonesnakenborg.nl/2017/04/06/en-online-leefden-we-nog-lang-en-gelukkig/
Follow by Email
RSS