Over Nieuwetijdsgeloof

Als ritueelbegeleider ben ik in gesprek met mensen over hun geloofsleven. Dat gaat niet vaak over naar de kerk gaan en luisteren naar de bisschop. Dat gaat soms wel over bidden en bloemen leggen bij een Mariakapel. En het gaat altijd over wat men denkt en voelt over ons bestaan hier op aarde en of – nee; dáter iets is na de dood. Het gaat over het nieuwetijdsgeloof van mensen.

Nee, moeder ging al jaren niet naar de kerk. En vader heef er ook niets meer mee.

Vorige week zat ik met een familie om de tafel voor de voorbereiding van een dienst. Via mijn collega hadden ze aangegeven dat ze in de aula graag een Paaskaars, een Mariabeeld en een kruisje wilden hebben. Dus mijn vraag aan hen was: met welke religieuze elementen gaan we rekening houden in de dienst?

De familie keek me direct aan: ‘Nee, moeder ging al jaren niet naar de kerk. En vader heef er ook niets meer mee.’ Ik hoefde dus niets speciaals te doen. Maar … daar geloofde ik nou niks van. Want bij navraag bleek moeder zeer zeker wel gelovig te zijn. In haar praten, denken en voelen was God in haar leven en was Maria haar troosteres tot wie ze geregeld een gebedje uitsprak. Zo ontrafelden we gezamenlijk hoe zij het leven bezag en wat haar geloof betekende voor haar, voor haar partner en kinderen. En zo vormenden we een afscheid waarin haar geloof kon weerklinken en de nabestaanden zich herkenden.

Na de dood

Al pratende kwamen we op wat er dan is na de dood. Helemaal niks, een nieuwe wereld, een blijvende aanwezigheid van moeder in het leven van alledag?

Ik vind het iedere keer prachtig hoe zo’n gesprek zich dan ontwikkelt. ‘Waar denken jullie dat moeder nu zou zijn, waar denkt ze dat ze zelf zou zijn?’ ‘Ik hoop dat ze ergens is waar het fijn is’, zegt een dochter. Of de hemel bestaat, ze weet het niet. Maar voor haar moeder hoopt ze het echt. Ergens waar ze bij haar overleden geliefden is. Bij haar dochter die een aantal jaar geleden is overleden. En dan vertelt ze in een adem, dat ze haar overleden zus soms bij zich voelt. ‘Ik kan het ook niet helpen dat ik haar soms voor me zie.’

Maar als ik met mensen praat over hoe de overledene is gestorven. Dan is er volgens hen niet ‘misschien iets’, maar dan is er ‘echt dít’.

Dat is waar vandaag de dag geloof over gaat, denk ik dan. Voor heel veel mensen is dit het geloof. Het geloof en vertrouwen dat er meer is dan de aarde waarop wij leven. In de theologische vakliteratuur wordt dit geloof sinds 1997 beschreven als ‘ietsisme‘: Er is iets na de dood’, maar wat weten we niet. Maar als ik met mensen praat over hoe de overledene is gestorven. Dan is er volgens hen niet ‘misschien iets’, maar dan is er ‘echt dít’. In wat zij vertellen, hoor ik vaak geen twijfel. En hoewel ze er met hun verstand niet bij kunnen, voelt het op het moment dat ze het vertellen als een zeker weten.

Nieuwetijdsgeloof

Ze vertellen verhalen over klokken die stilstaan, onverwachte gebeurtenissen, dingen die de stervende zegt of lijkt te zien. Over de rust en vrede die ze op het gezicht zien verschijnen. Dat is niet ietsisme, dat is een zekerheid. Dat is een, wat ik noem, Nieuwetijdsgeloof dat veel mensen bij zich dragen.

En ja, ook een eucharistieviering, een gebed bij Maria, een retraite in een klooster of een mantrameditatie kunnen deel uitmaken van dit Nieuwetijdsgeloof. Voor veel mensen met wie ik praat is het niet of het een of het ander. In een tijdperk waarin keuzes maken aan de orde van de dag is, lijkt ook het geloof een ‘keuzepakket’ te zijn. Omdat we toch niets met zekerheid weten, kiezen we waarbij we ons van binnen prettig voelen.

Maar dat we geloven …. dat blijft.

© 20 oktober 2020 | Simone Snakenborg | info@simonesnakenborg.nl | +31 6 11 16 16 31

Volg en vind leuk
Twitter
Visit Us
Follow Me
LinkedIn
Share
Follow by Email

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.