Meer informatie
Organisatie
Wandelleider Hans van Zon
Van der Vleuten en Derix Uitvaartbegeleiding (Harriet en Francy)
Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding
Netwerk Sterven en Rouw Midden Brabant
Agenda
- Zomerwandeling: 5 juli 2026
- Herfstwandeling: 25 oktober 2026
- Winterwandeling: 17 januari 2027
- Lentewandeling: 11 april 2027
- Zomerwandeling: 4 juli 2027
- Herfstwandeling: 17 oktober 2027
Terugblik
Zomerwandeling: aondag 5 juli 2026
(Foto’s: Harriet van der Vleuten, Simone Snakenborg)
We zijn met een, voor ons doen, select gezelschap van 18 wandelaars op deze frisse zomerdag. De paden zijn uitstekend begaanbaar en we komen weinig andere wandelaars of fietsers tegen. We voelen de natuur en hebben alle aandacht voor elkaar. Zo fijn om te luisteren en te vertellen, wetend dat de ander je begrijpt. Je hoeft niets alles uit te leggen.
De muziek voor deze keer is uitgekozen door Simone Snakenborg: ‘Zelfs nu je zwijgt’ van Veldhuis & Kemper. Het raakt haar om iemand zo te missen, zoals bezongen door Veldhuis en Kemper. De tekst kan ook betrekking hebben op wat genoemd wordt het ‘levende verlies’ van iemand met dementie.
Tijdens het tweede deel van de wandeling leest Simone haar tekst voor die past bij het nummer. Geschreven vanuit haar persoonlijke rouw, maar voor iedereen die met ons meewandelt of deze tekst op een later moment leest.
Ik zie je staan
in de hoek van de keuken.
Gekleed alsof
je nog jong was.
Je volgt ons leven,
zoals je dat dééd:
op een afstandje
nog steeds.
Ik hoor je stem
uit mijn mond.
Wat je gezegd zou hebben
als het kopje valt
en ik morrend
de scherven opveeg.
Ik zie je voorbijgaan
in de spiegel.
En als ik de sleutel omdraai
loop je met me mee.
Je bekijkt
de mensen op straat
en met wie ik omga.
In de supermarkt
pik jij de aanbiedingen eruit.
Jij bent bij mij.
Alle seizoenen.
Door storm en regen,
hitte en zonneschijn.
Bij vreugde en verdriet,
wandel je met me mee.
Hoe verder weg je bent,
hoe dichterbij.
Jij bent bij mij.
Simone Snakenborg
© 5 juli 2026
Lentewandeling: zondag 19 april 2026
(Foto’s: Harriet van der Vleuten)
Hoe we het toch iedere keer weer voor elkaar krijgen? Ook nu hebben we prachtig weer en straalt het frisse lentebos ons tegemoet. Op deze dag vindt ook De Smokkelaars Trail plaats, een hardloopevenement in de bossen rond Natuurpoort De Rooversche Leij. Maar we ondervinden geen hinder van elkaar. We lopen allen, in ons eigen tempo, ons eigen pad.
Maar we lopen ook samen. We praten over intense ervaringen of kletsen gewoon even gezellig bij. Met de nieuwe wandaars maken we kennis, benieuwd naar hun verhaal. Of we luisteren naar het sublieme vogelconcert, begeleid door de wind om ons heen, of zijn zwijgend in het hier en nu.
De muziek voor deze keer is uitgekozen door Francy Derix. Ze hoorde het live en al vanaf de eerste gitaarakkoorden raakte het haar. Harry Hendriks zingt ‘Kamer in mijn hoofd’. We laten het binnenkomen. Bij zijn woorden ‘Ik zie je, voel je en hoor je om me heen’, begint het plots te waaien. We ervaren: we zijn niet alleen.
Tijdens het tweede deel van de wandeling leest Simone haar tekst voor. Geschreven voor wie met ons meewandelt of deze tekst op een later moment leest.
In mijn hoofd heb jij een kamer.
Ik voel dat je er bent.
Jouw licht is aan
als het buiten
donker en koud is
en mijn tranen zachtjes tikken
tegen het vensterraam.
Jouw kamer is in mijn hoofd.
Ik zou daar uren willen zitten.
Tussen alle fijne dingen die waren,
de woorden, het zwijgen,
de liefde en de pijn.
Zo gaat tijd voorbij
Pijn en liefde
strekken zich
voorbij de uren
en vullen zich met leven.
Dan breken zon en regen
door het plafond,
lossen de muren op in lucht,
zakt de vloer tot aan mijn voeten
en springt de deur wagenwijd open.
Want jij vult mij
van huid tot huid.
Altijd en overal
in mij en om mij heen.
© Simone Snakenborg, 19 april 2026
Winterwandeling: zondag 18 januari 2026
(Foto’s: Harriet van der Vleuten)
Wat een heldere zonochtend krijgen we cadeau op onze winterwandeling. Het is fris, maar eigenlijk voelt en klinkt het al als voorjaar. Tijdens de pauze in De Nieuwe Hoef luisteren we naar muziek uitgekozen door Gerry van der Schoot.
Dit is de toelichting bij haar muziekkeuze. “Een goede vriendin kreeg vorig jaar half oktober bericht dat ze galblaaskanker had met uitzaaiingen richting lever. Na onderzoeken bleek dat het niet operabel is. Er was alleen chemo ter levensverlenging. De zondag daarna kreeg zij een herseninfarct en ze lag op maandag al in het hospice. Zij was HRM-adviseur van De Wever en dan daar liggen … Op 15 november is ze overleden. Ziek worden en binnen een maand dood … Ze is geboren in de Achterhoek en was heel erg van duurzaamheid. Ze had voor haar uitvaart een nummer gekozen van Skik ‘Op Fietse’. Ze wilde binnen De Wever ook iedereen stimuleren om te fietsen.”
Voor de Brabanders onder ons hebben we hieronder ook het origineel ‘De Fiets’ van WM Roy geplaatst.
Aansluitend leest Simone haar tekst voor, gemaakt op het lied.
Wie doet mij wat?
Ik ben … met mijn verdriet.
Ook al voelt een ander het niet.
Maar het is oké.
Wie doet mij wat?
Mijn hoofd is een vuilnisbelt.
en niets komt er uit mijn handen.
Wat ik ook afspreek, hoeveel werk er ook ligt.
Wie doet mij wat?
Ik rouw.
Ik ben.
Ik heb niets te klagen
ook al doet het pijn.
Dat stille gemis,
dat niet ophoudt
en knagend is.
Wie doet mij wat?
Jij …
Altijd.
Dat ik dát mag voelen …
Ik zou haast zeggen:
ja, het mag wél zo.
© Simone Snakenborg, 18 januari 2026
Herfstwandeling: zondag 26 oktober 2025
De weersvooruitzichten waren niet best … maar we houden het droog op deze herfstwandeling, de alweer 23ste vierseizoenenwandeling. Tijdens de pauze bij de Nieuwe Hoef luisteren we naar een eigen compositie van Stijn Derwig ‘Vaar Wel’. Op dit stuk heeft Simone een tekst geschreven die tijdens het tweede gedeelte van de wandeling wordt voorgelezen door Harriët.
Afscheid nemen is loslaten …
zoals herfstbladeren in regen en wind
steeds verder bij hun boom weg razen.
Een bruin oranje golf,
die dwarrelt en buitelt
tot alles zacht aanspoelt
in het geurige mos.
Afscheid nemen is pijn doen …
Losgescheurd van leven,
van sámen
ademen, lachen of boos zijn.
Afscheid nemen is omzien …
naar wat was,
wat niet los mocht
maar tóch scheurde.
Afscheid nemen is verder gaan
op jouw levenspad
in gebroken delen,
met steeds meer voetstappen
bij wat was vandaan.
Voetstappen in de grond
die de gevallen bladeren
verkruimelen tot compost.
Afscheid nemen is groeien
Van wat was naar wat komt
Van striemende tranen
naar het zachte nieuw.
Van herfst naar lente.
Zodat wat was weer komt.
Maar dan anders:
gegroeid
naar de zon.
© Simone Snakenborg, 26 oktober 2025
Zomerwandeling: zondag 6 juli 2025
(Foto’s: Harriet van der Vleuten)
Voor het eerst in zes en half jaar wandelen hebben we deze ochtend een flinke regenbui te pakken, gelukkig vanaf 12:00, dus in het laatste deel van de wandeling. We kiezen onze route erop uit. Door de wandeling om te keren, lopen we het laatste deel optimaal beschut. Onder de paraplu’s vinden mooie gesprekken plaats.
Tijdens onze koffiepauze in De Nieuwe Hoef luisteren we naar muziek aangedragen door Diny Pouwelse ‘Afscheid nemen bestaat niet” door Marco Borsato. Onze overledenen zijn bij ons, in een roodborstje, een teken of gewoon voor ons gevoel.
Op de tweede helft van onze wandeling leest Simone in de regen haar gedicht voor. Voel je weer vrij het te gebruiken.
Afscheid nemen bestaat niet
Maar loslaten bestaat wel
Jouw lieve lichaam,
je stem, je geur,
je tranen als regen,
je handen op mijn schouders.
Ik liet los, moest wel.
Ik liet jou los, wie je was.
Maar ik nam géén afscheid van wie je bent.
Want wie je bent, die blijf je.
Ik liet je los
om je vast te houden
– anders –
in mijn hart.
© Simone Snakenborg, 6 juli 2025
(met dank aan Marco Borsato voor de beginregel)